Like this:

En sonunda uzun suredir konustugumuz Gronland ucusuna basliyoruz. Gronland da inecegimiz havaalani pilotlar arasinda tehlikeleri ile oldukca meshur. Eger hava kosullari kotu olursa bu meydan inmek tam anlami ile bir kabus olabilir. Atlantik okyanusu nu gecmek icin bazi zorunlu malzemeler var. Oncelikle Neoprenden yapilmis olan tulumlari  giymek zorundayiz.Bu kiyafet olmadan Arktik denizlere dusen bir pilotun yasam suresi en fazla 4 dakika. Ayrica elimize butun ucus boyunca bagli olan can salimiz var. Buna ilaveten bir kac gun boyunca hayatta kalmamizi saglayacak su ve diger malzemelerden olusan cantalarimizda diger elimizde. Neopren elbiseler oldukca sicak tutuyor. Hava sicakligi 5  derece.. Extra depolarimiz dahil yakitimiz 400 litre. Bu agirlikla eger tekrar Goosebay havaalanina inmemiz gerekirse tam bir felaket olur. Inis takimlari ya kirilir yada agir hasar gorur. Gozumuz motor saatlerinde… Kara uzerindeki ucusumuz Harrison burnunda sona erdi ve Narsarsuaq a kadar 600 millik deniz uzeri ucusumuz basladi. Irtifamiz 5500 feet. VFR uctugumuz icin daha yuksekten ucmamiza izin vermediler. Ilk rapor noktamiz LOACH da bilgi verdikten sonra her saat basi “Operasyon normal “mesaji vermemizi istediler.. 675 (1087 km)millik deniz ustu ucus sonrasinda nihayet kara gorundu. Gronlanda yaklasirken cok miktarda buzdagi gorduk. Manzara o kadar guzelki  ne tarafa bakacagimizi sasirdik. Cevreye cok konsantre oldugumuz icin  vadi icerisine girince kucuk capli bir tehlike yasadik. Vadinin ustunde bir elektrik havai hatti bulunuyordu. Son anda fark ettigimizi itiraf etmeliyim. Inisimizi yine yan ruzgarla 25 pistine yaptik. Yakit ikmalinin hemen arkasindan kalkis icin hazirliklarimiza basladik. Yolumuz yine cok uzun Izlandanin Keflavik meydanina 670(1078 km) mil ucmamiz gerekiyor.